میدونی
خیلی ساله تیرای چوبیه خونه ی ما نم کشیده
خیلی سال...
آخرین باری که سقفمون صاف بود و کمر دیوارمون خم نشده بود رو یادم نمیاد
بچه بودم شایدم نبودم.
از وقتی یادمه چکه میکرد. آب روی دیوارا سر میخورد  میومد پایین .مثل صورت مامان.
بهش قول دادم(توی دلم، پیش خودم) براش یه سقف درست کنم که همه ی تیراش آهنی باشه
که هیچ وقت دیوارش شکم نده. بهش قول دادم نذارم یه قطره اب روی دیواراش سر بخوره. چیزای دیگه هم بودش. گفتم یه آینه میگیرم که پاک نشده باشه. مثل اون وقتا خوشگل نشونش بده.
بابا هم دیگه نمیخواد غصه ی صابخونه رو بخوره
اونجا خودش صابخونه است.
ولی حالا
دیگه همون تیرای آهنیشم زنگ زده
دیگه سقف راست و ریس مال تیرچه بلوکاست.
دیگه اگه بتونمم تیر اهن بدرد  اونا نمیخوره.
دیگه دیر شده.
اقا ماهان دیر بزرگ شدی .
همین روزاست که زندگی هوار شه رو سره هممون.
همون بهتر که توی اینه ی رنگ و رو رفته خودمو درست نبینم. مامانو چی کار کنم؟
اه ه ه ه
دوباره که این سقفه چکه میکنه
میرم واسه ی مامان دستمال بیارم.

اضطراری:

منبع دوست با شرفم  ابراهیم

احساس میکنم فراموش شدم. یا دارم میشم.یادمه وقتی بچه بودم یه جایی آخر یه چیزی نوشته بودم.:..اما دریغ و درد وجود من، این من ِ غریب ، فرقی برای هیچ کس نمیکند.و زندگی. زندگی از شوق من تهی است.... شاید سهم من از زندگی هنوز، قربانی تقدیر بودن است. و تقدیر  من همچنان، به هیچ جا منتهی است.

من  جذام گرفته ام. نه جذام ٍ خشک و نه جذام ٍ تر

جذام فراموشی.

از من دوری کن. همانند دیگران

که مرض من واگیر دارترین درد عالم است. -هزار بار بدتر از وبا-

از نگاه هم فراموش میشوی.

دور شو دخترک ، دورتر، آنقدر دور که با فراموشی من در آمیزی.

و من هم دور خواهم رفت.

به دورترین هیچ کجای عالم.

جای من نه دره ی جذامیان که ماوایم گورستان فراموش شدگان است.

حذر کن دختر ، دور شو . دورتر.....

بی ربط:

همه ی گره های کور شبیه هم هستند. شایدم یه نفر گره شون زده.

*می دونستی پیغمبر صبح ، اولین و آخرین زن پیامبر بوده؟!؟ حالا بدون .رسالتش نور و معجزه ش عشقه.

باور نمی کنی؟ حق داری. تا حالا یه پیغمبر رو بغل نکردی که بفهمی چه فرقی داره.*

فرسنگ ها زمان محبوس گشته است .

فرسنگ ها سکوت. فرسنگ ها سخن . فرسنگ ها ترانه و غم ، ظهور میکنند

در سرزمین چشمان خیس من.

آنگه که آسمان با هر نوازش مهر

چادر سیاه شب را قدری کنار میزند، چشمان سیاه من اما

در سوگ ٍ مرگ ٍ ثانیه های بی رمق ،

آهسته خیس می شود.

آنگاه .. غم عزیز می شود.

(ای کاش عاشقی محدوده ای نداشت. آسمان دلم پرواز ممنوعه ای نداشت

ای کاش سرنوشت کاری به ما نداشت.)

------------------------------- --------------------------- --------------------- -------------------------- ---------------------------

وقتی آسمان سفید پوش می شود.

سیاهی چشمان من همچو شب ،در پشت پلک های خستگی ، جان می دهد به خواب.

شب در کفن سپید روز ، در انتظار رستاخیز غروب ، مرده است.

من هم در پیش پای شب، در معبر زمان،

بیچاره ثانیه ها را ذبح میکنم.

تا دوباره رسیدن کشف حجاب روز،

مو به مو ترانه های تو را،

از حفظ میکنم....

                                                                                           اصفهان - هتل جلفا 

                                                                بهار86

من،گاه با پا و گاه با سر میدویدم

صدای نواختن پیانو می امد. انگار از بالا بود

اما با حرکت پاهای من آغاز میشد و با نگاهم اوج میگرفت،با سکوتم مکث میکرد و با اشکهایم فرود می آمد.

بی اختیار میدویدم و گریه میکردم

مثل روزهایی که به مدرسه دیر میرسیدم.

اما این بار نمیترسیدم.

اه... چه دیر کردم

و باز میدویدم

نور زیاد و زیاد تر میشد

بیشتر و بیشتر

داشتم در سفیدی گم میشدم

برقی چشمهایم را زد

و من رها شدم

پاهایم از زمین کنده شده بود

داشتم باد میشدم انگار

و هی بالا رفتم.

چشم به آسمان داشتم که دیدم بینی ام نیست.

پایین را نگاه کردم، پاهایم هم نیست

خواستم خودم را لمس کنم . دستهایم نبود.

دیگر گریه نمیکردم. این بار میترسیدم.

خواستم برگردم پایین. هیچ جذبه ای مرا پایین نمیکشید و من بالا میرفتم

بالاخره رسیدم. خودم را احساس کردم که در  چشمه ی نور حل شدم

چون شبنمی که در برکه بیافتد.

من مرده بودم.

آرام نشستم .خواستم با انگشتانم بازی کنم که یادم آمد.

من مرده بودم.منتظر بودم تا ...

صدایم کردند و گفتند : باید یک جای دیگر زندگی کنی، حاضری؟

چشمهایم را مالیدم و به سقف نگاه کردم.

ــ من همیشه حاضرم.    ندانستم چه وقت خواب بوده ام.

اتاقم بیش از اندازه روشن بود.. و سفید....مثل..

مثل یک چشمه ی نور