باز گشته ام و خسته

و هنوز آبی به صورت نزده جاده ای میخواندم به خویش

همچون زندگی به هیچ

رفته و نرفته. بازگشته و ...نه

نه رفتنم رفتن بود و نه آمدنم باز آمدن

که من از شب میگریختم و هر کجا رفتم شب بود

تب بود .

زمین هذیان میگفت.

 ابر خلط خونی کرده بود

اشک از دیوار چشمانم سرک میکشید گهگاه

دلم برای بی خیالی کودکانه پر میزد و برای تو

برای نظر بازی سرشار از حیا.

آنقدر رفتم که هزار سال.

و هیچ کس حتی میر غضب هم ندانست یکی از جوجه های پر بسته سینه خیز از رخوت زندان گذشته

من به جستجوی خدایی رفتم که نبود.

شب بود. شب بود.

چه کنم که اینبار اسیر رفتنم.

تا چشم برهم بگذاری...

پ.ن:گاهی ماندن عذابم میداد و اینک بیهوده رفتن

و چه فرقی میکند آزادی و قفس وقتی بال پرنده را بسته باشی

پ.ن۲: دلم برای همتون تنگ شده مخصوصا