-اگر میتوانی درد را هجی کنی،سلام-

mahanjoon — Thu, 06 Aug 2009 15:39:18 GMT

در روز 25 خرداد در درگیریهای اصفهان یکی از دوستان ما به نام “حسین اخترزند ” به طرز وحشیانه ای به شهادت رسید. “حسین اخترزند ” فرزند مرحوم مرتضی ، 32 ساله (متولد 27 آذر ماه سال 1355) نان آور خانواده بود . وی در روز دوشنبه25 خرداد ماه بعد از کار به سمت دروازه شیراز حرکت می کند .آنجا کانون در گیریها بوده و عده ای بسیجی و لباس شخصی به دنبال تعدادی از مردم می گذارند .و حدود 15 نفر از مردم از درب پارکینگ مجتمع پزشکان (واقع در دروازه شیراز – بن بست هاله )وارد ساختمان می شوند و هر کدام به طبقه و یا اتاقی پناه می برند . اما متاسفانه حسین و یک نفر دیگر که هنوز نامش را نمی دانیم در پشت بام طبقه سوم به دست بسیجی ها می افتند و مورد ضرب و شتم بسیار زیادی قرار می گیرند و بسیجی های بیرحم آنها را از طبقه ی سوم به پایین پرتاب می کنند .

شخص دیگر که همراه حسین بوده به دست لباس شخصی ها می افتد و طبق گفته های شاهدان ، پرچمی دور بدنش پیچیده و او را به مکان نا معلومی برده اند . اما بدن نیمه جان حسین را چند تن از مردم می بینند و یک پزشک انسان دوست با بیمارستان شریعتی (واقع در 100متری محل وقوع ) تماس گرفته و اورژانس به محل حادثه آمده است . و علیرغم مداخله ی نیروهای امنیتی که اجازه ی بردن حسین به بیمارستان را نمی داده اند ، مردم تجمع کرده و با آمبولانس او را به بیمارستان رسانده اند .اما متاسفانه در شامگاه در مقابل چشمان مادر و خواهر و برادرانش جان سپرد .البته به گفته ی یکی از پرستاران وضعیت حسین آنقدر وخیم بود که مرگ از زندگی برایش بسیار بهتر بود .زیرا که او قطع نخاع شده بود و هیچ جای سالمی در بدنش نمانده بود .

نیروهای امنیتی به خانواده حسین تاکیید داشتند که او در اثر سهل انگاری روی ایرانیتهای پوسیده ی پشت بام افتاده و کشته شده است .حتی یکی از فرماندهان سپاه چند روز پیش در یک سخنرانی باکمال بی شرمی اعلام کرد که ما در اصفهان تنها یک کشته داشتیم آنهم به خاطر استعمال مواد مخدر ( شیشه ) بوده است .

نیروهای امنیتی فشارهای زیادی را بر این خانواده وارد داشتند و از همه نزدیکان تعهد گرفتند که کشته شدن حسین را تصادف اعلام کنند تا جنازه وی را تحویل دهند . حتی در مراسم ختم 5 نفر مسلح ( 3 مرد و 2 زن ) را آوردند که مراقب اوضاع باشند . تمام مراحل کفن و دفن او را یکی از عوامل خودشان انجام داد و حتی زیارت عاشورا که موقع خاک سپاری خوانده شد را نیز یکی از همین افراد خواند . ضمن اینکه موقع حمل تابوت از گفتن “الله اکبر” جلوگیری کردند !!!

اما خدا را شکر با همه ی این فشارها تمام مردم اصفهان از این قضیه خبردار شدند و حتی آقای نکوئی ( رئیس ستاد میرحسین موسوی در اصفهان ) نیز در مراسم وی شرکت داشت .

این خبر در بسیاری از سایت ها و وبلاگها درج شده است .

برخلاف اینکه امنیتی ها تاکیید داشتند که او خودش در اثر غفلت افتاده اما آثار جراحات زیاد روی دست چپ ، پای چپ و راست ، کمر ، پهلو و پارگی عمیق دست راست ( که در برگه ی پزشکی قانونی نیز ثبت شده است ) و نیز شاهدانی که آنجا بوده اند و صدای ضرب و شتم و فریادهای حسین را شنیده اند ، همگی گواهی است بر اینکه او قبل از افتادن مورد ضرب و شتم زیادی قرار گرفته است . امیدواریم این خبر را به گوش تمام جهان برسانید تا همه بدانند ” حسین اخترزند” را بیرحمانه تر و سنگدلانه تر از بقیه کشتند .

آدرس منزل حسین : اصفهان . خیابان رباط دوم (شهید رضی) . خیابان مخابرات . کوچه سلطانی . فرعی اول سمت راست . منزل اول سمت چپ (در سبز رنگ) . طبقه ی دوم .

«مزار : باغ رضوان . قطعه 17 . بلوک 1 .

کودتا نیوز


دین عظیمی به گردنمون گذاشتند امثال حسین و ندا .
یک بار دیگه به صورتش نگاه کن
اول عکس خودش بعد عکس صورت جسدش
بازم نگاه کن
فقط به جسدش
دوباره ببین
لعنت به تو اگه قیافه اش رو فراموش کنی
لعنت به تو اگه شب هزار بار قبل از خواب تجسمش نکنی
لعنت به تو اگه خفه خون بگیری
لعنت به همه ی ما که داریم سر و مر و گنده راه میریم

mahanjoon — Mon, 29 Jun 2009 14:34:18 GMT

از خدا بازگشتم
تا فرستاده هایش را باز فرستم

به مسلخی که وعدگاه ماست

-۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰-

گلوله در سینه ام نشسته بود

خون راه گم میکرد

و از لای انگشتانم فواره میشد.

گوشهایم سوت میکشید.

برگ های درخت پیر ریختند

چشمانم را تاباندم. رد گلوله را گرفتم

آخر از کجا بر سرنوشتم نشستی؟

انگشتانم سرد میشد. انگار خون دماغ شده ام باز.

در میان این همه پرسش تنها یکی .

چرا؟

۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰-

ندا بودم و خیس اشک

به بستر مرگ خزیدم تا صبح هزار مرتبه مردم.

بیدار که شدم

درخت پیر چنار برگ هایش زرد شد

وندا که سرد شد

خدایی که پرستیده بودمش

خیلی زیاد نامرد شد.

-۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰-

بازگشتم از خدا

به بتان سنگی که هر چه بود شکستنی بود

بازگشتم به مسلخی که مرا خواندی

و دو شقه ات کردم که خود خواستی

دو شقه ات کردم

با خنده قسم خوردم

لا اله الا الله

و وحده لا شریک اله؟

گام بعد:

اگر تمام بودن من سنگی شود ناچیز
شیشه ای شکنم تا دمی نیاسایی

mahanjoon — Sun, 07 Jun 2009 06:56:18 GMT

دیشب برای هزارمین بار ایران ، عرصه ی تاخت و تاز عمال وحشی متحجرانی قرار گرفت که سال هاست سرزمین کهن را با بیابان های سرزمین پدریشان که به وسعت جهالت و بی فرهنگی موروثیشان است اشتباه گرفته اند.

در اصفهان زنان و مردان در خیابان ها مورد حمله ی گروههای فشار قرار گرفتند. در بسیاری از مناطق شهر ، نیروهای لباس شخصی که بعضا کاوری با آرم پلیس هم به تن داشتند با گاز اشک آور به رقابت انتخاباتی خود با مردم ادامه دادند و این در حالی بود که فرماندهان نیروی انتظامی حاضر در محل هر گونه ارتباط این موتور سواران را با پلیس رد میکردند.

با وجود این ، در برخورد با گروهای مهاجم بسیار با ملاطفت عمل کرده ، آنچنان که بر هیچ کس پوشیده نبود که نه تنها مهاجمین از نیروی انتظامی وحشتی ندارند که بلعکس.

در محلی که حاضر بودم حوالی ساعت ۲ نیمه شب در خیابان نظر ، ستاد انتخاباتی یار دبستانی مورد حمله قرار گرفت . پلیس که در چند قدمی ستاد بود هم کاری از پیش نبرد تا بار دیگر چوب و چماق بی فرهنگی بر تن مظلومیت آهنگ خفقان و استبداد را ضرب بگیرد.

پس از آن حدود ۲۰ نفر از جوانان در خیابان نشسته و دراز کشیده بودند و با تحسن خود مانع از تردد خودرو ها شدند. این در حالی بود که شاید نزدیک به ۲۰۰ نفر زن و مرد که همه شال های سبز داشتند در پیاده رو تنها نظاره گر بودند و متاسفانه جرئت قدم گذاشتن به خیابان را نداشتند.

چندی بعد فرمانده انتظامی بخش مربوطه با سخنرانی در محل و اعلام همبستگی پلیس و مردم در حالی که عجز خود را تا حدودی بیان میکرد از تجمع کنندگان خواست با انجام دادن امور شتابزده و هیجانی به خواست بدخواهان مردم تن ندهند و بهانه جویان را ناکام بگذارند.

در تمام این مدت متحسنین با خواندن سرود ای ایران و یار دبستانی در حالی که صدای بسیاری از آنان از بغض و بسیاری از خشم میلرزید موجی از امید در فضا پراکنده میکردند که قلب هر ایرانی وطن پرستی را متاثر کرده بود.

این گازهای اشک آور ، همه تولید کارخانه های جهل و بی منطقی افراد معلوم الحالی است که پاسخ خواست مشروع مردم را برای انتصاب رییس کشوری که از آن آنهاست با خشونت و کینه میدهند.

این خشونت ها میوه ی ذهن ناتوان کسانی است که با دیدن سبزی روح و اندیشه مردم عنان پاره میکنند .

هر یک از این حرکات قرون وسطایی پیش از آنکه به جسم ما خدشه وارد کند، بر روح اعتقادی لطمه میزند که خود سمبل آن هستند و سنگش را به سینه میزنند و نانش را میخورند.

هر قطره ی خون که نظام خودکامه بر زمین بریزد ، ریشه نهالی را سیراب میکند که روزی درخت تنومندی خواهد شد و شاخ و برگش گریبان دشمنان ملت را خواهد گرفت.

در انتها از مردم و مسئولینی که هنوز به میهن و هم میهنانشان احساسی دارند و برق قدرت و پول و مقام، چشم های وجدانشان را کور نکرده، میخواهم آنچنان که از کنار ۱۸ تیر و امثال آن گذشته اید ، از کنار دستهایی که به سویتان دراز شده نگذرید.

بیایید تا ایرانی بسازیم برای هر ایرانی.

یکبار دیگر اکثریت مظلوم ایران زیر فشار اقلیت عقب مانده ، پا از شرف و تاریخ خود پس نخواهند کشید .

وظیفه ی من و توست که خانه ی قلبمان را میزبان درد و آمال مردم کنیم. هر یک از شما دوستان وبلاگ نویسم را دعوت میکنم تا در برابر این همه بی عدالتی خاموش نمانید.

سحر نزدیک است

mahanjoon — Mon, 25 May 2009 17:10:20 GMT

انتخاب دولت دهم بی شک نقشی تعیین کننده تا سالیانی دراز در کشور خواهد داشت.

انزوای مردم و سرخوردگی روشنفکران در چهار سال پیش موجبات آنرا فراهم آورد تا گله ی بی چوپان را به تمامیت به دست گرگ بسپاریم.

همه ی ما خوب میدانیم که رای به هر کاندیدا رای به جمهوری اسلامی قلمداد خواهد شد. اما آیا واقعا باید کشور را در چنین منجلابی رها کنیم؟

ویا انتظار بر اندازی از غیر و غیب داریم؟

واقعا فکر میکنید که ریشه های انقلاب از کی و کجا روییدن آغاز کرد؟

بدون شک این انقلاب به تاراج رفته ، شریان نهضت اصلاح طلبانه ی مصدق بزرگ را در تن داشت.

نمی دانم هر کدام از این آقایان اصلاح طلب تا چه حد و با کدام بخش حاکمیت مشکل دارند.

ولی باور کنیم که این تضاد ها راه حرکت های بزرگ تر را هموار میکند.

همه ی جنبش ها از جایی آغاز میشود. در این میان گروهی وسیله قرار میگیرند و بسیاری از صحنه محو میشوند.

اینبار شما از شکاف میان قدرتمندان به سود کشور استفاده کنید و با هر رای خود آتش کین میان آنها را بر افروزید.

و بدون شک آنکه محبوس و محروم و کنار گذاشته تر است در مواضع بیشتری با جمهوری اسلامی و سران فعلی آن عناد دارد.

شاید خاتمی از بیخ و بن با نظام مشکل نداشت اما خواسته و نا خواسته زمینه ی جنبشی بزرگ را فراهم کرد.

من توقع نداشتم که چاقو دسته ی خودش را ببرد، حتی اگر این جادوگر فانوس به دست چون من و شما می اندیشید ، در آن زمان رفراندوم برابر با قتل عامی بزرگ میشد و چه بسا اصلاحات و هر جنبشی بعد از آن در نطفه خفه میشد.

اگر امروز صدایی هست و اعتراضی، تجمعی و پلیس ضد شورشی، زندانی و فرهیخته ای

همه آتش های کوچکی از جرقه ی دوم خرداد است.

اگر ملی شدن نفت مادر انقلاب بود ، دوم خرداد پا به ماه دیگریست.

به اردوگاه شب بریزید و چراغی برافروزید که سحر نزدیک است.

اهمیت حسن بودن

mahanjoon — Tue, 12 May 2009 17:30:18 GMT

یکبار حسن یقه ی خود را در خیابان چاک داده است.

در تیمارستان, در کلانتری, در محل , شایعه شد که علت اصلی گرما بوده است.

حسن تصمیم دارد در یک روز زمستانی یقه ی خود را جر بدهد.

بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند قاب عکس توست اما شيشه ي عمرمن است

mahanjoon — Sat, 02 May 2009 11:17:18 GMT

mahanjoon — Thu, 16 Apr 2009 15:24:17 GMT

خالی از همه چیز

پر از هیچ چیز

باد توی صحرا میپیچید

بوته ی خاری سخت مقاومت میکرد

سینه ی آُفتاب رو می درید و جلو می رفت

لکاته ی زوار در رفته ای بود

نمی دید کجا میره فقط می دید داره دور میشه

از همه چیز

زن حامله درد داشت. مردش هیچی

بچه ها تشنه بودن

پیرمردها خسته

یه گنگی هم بود نمیتونست بگه چی میخواد

یکی دیگه نمیدونست چی میخواد

یکی هم هیچی نمیخواست

ولی همه میدونستن که میخوان تموم شه

فقط همین

لاشه ها کنار جاده

زنده ها بالای سرشون

هر دو گندیده

آدما عریون بودند

مرده های ملبس اشک میریختند

بچه ها قبر میکندند

سگ ها به آدما سنگ میزدند

حرکتشون تند شد

تند تر

آدما، مرده ها، سگ ها، بچه ها، خارها و آفتاب با هم یکی شدند

همه چیز به سرعت محو شد

کامیون لکاته ایستاد

یکی یکی پیاده شدند جایی که جایی نبود

جوونترها اول ، بعد پیر مردها، پدرها ، مادرها

ماشین تکونی خورد و براه افتاد

از عقب ماشین صدای ونگ ونگ میومد

یه گنگی هم داشت نگاه میکرد

نمیدونست کجا میره فقط میدید داره دور میشه

نه میدونست چی میخواد. نه میتونست بگه .نه چیزی میخواست

تشنه بود. خسته بود. درد داشت.

صدای ونگ ونگ میومد.

باد توی صحرا میپیچید

پر از هیچ چیز خالی از همه چیز

کسی چه میدونست این ظهر داغ کی غروب میشه...

فقط دلش میخواست تموم شه.

فقط همین

mahanjoon — Wed, 18 Mar 2009 10:24:18 GMT

وطن خون وطن آتش وطن خاک

وطن امروز اسیر دست ضحاک

وطن مرگ و وطن درد و وطن داغ

وطن گل بوته ای در زیر شلاق

وطن یعنی سقوط آدمیت

وطن یعنی حماسه در جنایت

وطن یعنی اسیر جهل بودن

وطن، در مدح بیگانه سرودن.

وطن یعنی غریق خواب گشتن

اساطیرت به زیر آب رفتن.

وطن یعنی حقارت جای فریاد

سرنگ اندیشه ات را داده بر باد.

وطن یعنی کنار جوی خفتن

وطن یعنی شکوه رفته از یاد.

وطن یعنی جنین مایه ننگ

وطن یعنی نفس در سینه ای تنگ.

وطن یعنی هزاران خفته در خون

شهیدان فریب و مکر و نیرنگ.

وطن یعنی زدن بر سینه و سر

برای غربت عباس و اکبر...

غریبانه فریب دیو خوردن

شعار خودکشی، الله اکبر

وطن یعنی بت یک دست رهبر

خدایان ِ پلید عمامه بر سر

وطن یعنی خزر ،خراج دادن

به ملایان تازی تاج دادن

وطن یعنی از وحشت مرگ

به کفتار و شغال هم باج دادن..............................................

فكر ميكنم اگر همان چند ماه پيش كه وطن سرودن را نيمه رها كردم و امروز و فردا و هميشه

كمي در خيابان ها و كمي آنسو تر ، در كوچه ها و پس ِ كوچه ها و خانه ها و خرابه ها

چرخ زده و تنها نگاه كنم، در تو و خودم و پدران و مادرانم،

اين سطرها هرگز به پايان نخواهند رسيد.

خسته از جست و جوي ظواهر وطن و جفت و جور الفاظ ناجور باز هم در نيمه به انتها رسيدم.

اين دست نوشته چون شام سياه وطن بي انتها خواهد ماند تا شايد روزي كسي آمد و ...

كسي كه خواهد آمد.

تو رو جون هر کی دوسش داری توقع تبریک سال نو نداشته باش... ها؟

فصل گل صنوبره

.... ِ ما خیلی خره

این هم هذیونهای برج هفت بود. رفت. دود.

mahanjoon — Wed, 18 Mar 2009 09:43:18 GMT

mahanjoon — Wed, 31 Dec 2008 12:21:18 GMT

...پیر مرد بال پرواز گشود

رخت سپید رفتن بر تن کرد

اما هنوز

ترانه ای می جوشد از سطر های سیاه بودنش

و مرا و تورا بشارت میدهد به صبح:

ـ تورا به خاک تورا به آب

تورا به مهر و آفتاب

تورا قسم تورا قسم

قسم به آنکه هست و نیست

به خواب غفلتت نمیر

تلنگری به شب بزن

که دیو شب شکستنی است.

شاملو تمام عمرش رو صرف بیداری ما کرد. این و سالروز فوتش نوشتم که خیلی طولانی بود و بی ارزش. همین چند سطر همه ی چیزیه که میتونستم راجع بهش بگم.

لبان به هم دوختـــــــه اش

فردای خاموش را چه بلند آواز کـــــــــــرد

ما نشنیدیم.

ما ندیدیم

چـــه بالا پرواز کــــــــــــــرد.

این روزها حرف زیادی برای گفتن ندارم

لکنت فکر گرفته ام

شبهای زیادی مینویسم که تنها چند کاغذ مچاله توی سطل آشغال میشه

درست مثل خودم تو این آشغالدونی.

مچاله شدم

بدجوری مچاله شدم.

کاش یه چهارشنبه سرخ

یه آدم مچاله

یه گوله آتیش

یه جمعه ی سیاه

یه گوله ی داغ

کاش یه مرگ خاکستری .

از این خواب بیدار میشدم

از این کابوس.

من چیزای بدی رو میبینم

چیزایی که گذشتن و هستن

و بدتر هایی که تو راهند.

چیزای بدی رو میبینم انگار که همین الان اتفاق میفتن.

من ترسیدم.

از زندگی میترسم